[5 november Simone]

Vandaag besefte ik dat Tom en Kristel alweer een half jaar oud zijn - 't is een vreselijk cliche, maar: wat gaat dat hard!!! Ze zijn allebei erg goed gegroeid, merk ik aan hun kleren (nee, hier geen maandelijkse weeg- en meet-sessie bij het consternatiebureau gelukkig!) en ontwikkelen zich ook lekker. Ze zijn erg verschillend van karakter: Tom is een echte druktemaker die erg hard kan lachen en ook erg hard kan huilen, terwijl Kristel wat rustiger en beschouwender is, en ook lekker alleen kan spelen. Samen spelen vinden ze trouwens ook leuk, al eindigt het nog wel eens in een knijp-en krabsessie als ze elkaar aan het ontdekken zijn... Haren trekken gaat gelukkig nog niet, want die hebben ze nog nauwelijks! De eerste tandjes zijn er ook nog niet, maar die zullen binnenkort wel komen. Overdag worden ze goed verzorgd door Nosipho en Nosiseko, lekker allebei op een rug meehobbelen vinden ze heerlijk! Ze krijgen nog steeds borstvoeding:'s nachts allebei (nee, doorslapen doen ze niet meer aan), en overdag krijgen ze afwisselend borst- of flesvoeding; ik kom twee keer per dag voor een pauze naar huis (koffie en lunch) en dan kan er een drinken, of ik kolf melk af die ze dan later krijgen. Dat gaat prima zo!

Leon en Menno hebben het ook weer goed naar hun zin. Menno gaat al steeds vaker  's ochtends met Leon mee naar de pre-school, of hij 'helpt' de tuinman; met zijn 'grasmaaier' (autootje) doet hij dan precies de bewegingen na die de tuinman met zijn echte grasmaaier doet! Laatst vroeg ik hem of de tuinman het gras in de tuin mooi had gemaakt, maar daarop kreeg ik het verontwaardigde antwoord: 'Nee, hij heeft het gras kapot gemaakt!'. Leon speelt veel met zijn vriendjes Sazi, Othembele en Stefan. Hoogtepunt was zijn verjaardagsfeestje, waarop ze allemaal verkleed als piraat naar een schat mochten zoeken. Voor kinderen in Nederland iets heel gewoons, een kinderfeestje, maar hier zijn ze toch echt de enigen die zo'n feestje vieren..... de andere kinderen hebben waarschijnlijk zelfs geen idee wanneer ze jarig zijn!

[30 juli 2008 Simone]

Hier weer eens wat meer over de kinderen. We zijn nu bijna een maand terug in Zuid-Afrika, en weer aardig gewend. Aanstaande maandag ga ik ook weer aan de slag dus dan wordt het pas echt weer 'gewoon'. Wel hebben we een tweede vrouw aangenomen die iedere ochtend zal komen om het huishouden te doen, zodat Nosiseko zich volledig op de kinderen kan richten. Hier per kind even wat actuele zaken!!

Leon: Vindt het heerlijk om weer thuis te zijn, maar heeft wel veel moeite om zich weer aan te passen op de kleuterschool.... zijn Engels en Xhosa was hij in die drie maanden Nederland zo goed als verleerd, dus hij kan niet meer zo goed volgen wat er gebeurt. Het gaat wel langzaam steeds beter, dus waarschijnlijk komt het wel weer goed! Nu ik nog thuis ben vindt hij het leuker om hier thuis 'werkjes' te doen, het is wel leuk om te zien dat hij goed vooruit gaat!

Menno: Scharrelt ook weer heerlijk rond. Dinsdag en donderdag zijn favoriet. Onze tuinman Tobile is vervangen door diens broertje (18 jaar) Neszile, maar daar is Menno inmiddels ook dikke vrienden mee. Ze lopen samen door de tuin en af en toe komt Menno met een mandarijntje, guava of ananas aanzetten die Neszile hem heeft gegeven. Af en toe zijn we Menno ineens kwijt, en dan blijkt hij keurig op de kleuterschool te zitten..... hij vindt zichzelf namelijk best groot genoeg om daar ook naar toe te gaan. Helaas voor hem moet hij nog een half jaartje wachten op het nieuwe schooljaar!

Tom: Drinkt en groeit nog steeds flink door; vorige week woog hij al 6 kilo, dus hij heeft zijn geboortegewicht al bijna verdubbeld! Verder is het een mannetje dat van gezelligheid houdt: hoe meer actie / lawaai om hem heen, hoe beter! Helaas voor mij houdt hij 's nachts ook nog steeds van gezellig bij mama drinken, al is het nu gelukkig meestal nog maar 1x per nacht en gaat hij daarna weer gelijk slapen.

Kristel: Blijft nog een wat fijner poppetje vergeleken bij haar broer; 5,1 kilo weegt ze inmiddels, dus dat is ook niet slecht! In het vliegtuig heeft ze voor het eerst gelachen, en ze houdt van lekker op schoot zitten en gezellig samen spelen. Maar ze kan ook heel ernstig kijken, alsof er al hele filosofieen omgaan in dat hoofdje! 's Nachts is ze ideaal, want ze slaapt al goed door; afgelopen nacht zelfs al van 21 uur tot 7 uur 's ochtends! Dat hebben we bij haar broers nou nooit meegemaakt!

De reis!!

[Simone 11 juli 2008]

Omdat veel mensen toch erg benieuwd waren hoe we dat gingen doen, met vier kleine kinderen zo’n verre reis maken, hier een verslagje.

Na een aantal drukke dagen van inpakken, afscheid nemen en een heleboel ‘laatste keren’ was het dan eindelijk zover; woensdagochtend 2 juli om half zes ging de wekker: de reis naar ‘Afrika’ ging beginnen! Menno en vooral Leon waren erg opgewonden en kleedden zich sneller aan dan ooit! Na een snel ontbijt samen met opa Henk kwamen opa en oma van der Sar en oom Gerhard ook aan; verdeeld over 3 auto’s reden we over de A4 naar Schiphol.

Ook daar bleek het erg druk te zijn in verband met de vakantie. In een colonne met 4 wagentjes afgeladen met tassen, koffers en baby’s (in maxi-cosi’s) begaven we ons in de rij voor het inchecken, gelukkig bleek het redelijk te vlotten.  De opa’s en oma konden zich nog even erg nuttig maken met het bezighouden van de kinderen. Nadat onze 82 kg bagage (valt mee toch?!) was ingecheckt, gingen we met nog slechts 2 bagagewagentjes (handbagage en baby’s) richting restaurant voor een laatste gezamenlijk kopje koffie. Dat was veel te snel op, waarna we toch echt afscheid moesten gaan nemen….nooit ons favoriete onderdeel van de reis!

Daarna door de paspoortcontrole, alle kinderen werden goed bekeken en we mochten het land uit! Bij de gate was het ook erg druk, maar gelukkig kregen we wat voorrang. Daarna volgde de ultieme stressbestendigheidtest: de ‘security-check’. Simone (met Tom in de buikdrager) leverde eerst haar spullen in en ging met Tom, Leon en Menno door het poortje. Ze moest nog even gefouilleerd worden vanwege Tom in de buikdrager, maar dat was snel gebeurd. Daarna alle spullen weer verzamelen en Leon en Menno in de gaten houden! Arjan en Kristel (in maxi-cosi) vormden de achterhoede. Arjan moest de laptop uit de koffer halen en zich ontdoen van zijn portemonnee, riem etcetera. Daarna snel door het poortje, geen probleem gelukkig. Tenminste…..terwijl hij weer stond in te pakken, hoorden we: ‘Who’s child is this?’ roepen….we keken op en zagen Kristel nog rustig in haar maxi-cosi aan de andere kant van de bagage-band staan! Oeps, foutje! Daarna alle kinderen en koffers goed geteld en alles was compleet. We liepen langs iedereen naar voren om als eerste te kunnen boarden.  Halverwege gaf Simone Kristel over aan Arjan, want twee kinderen sjouwen was wat zwaar. Vooraan aangekomen kwamen een Zuidafrikaanse moeder en dochter naar ons toe: ‘Is deze koffer van jullie?’……en ja hoor, dat was onze koffer met laptop en andere belangrijke dingen zoals stroopwafels erin! Die had Arjan halverwege ‘geruild’ voor Kristel, maar dat had Simone niet in de gaten gehad…..dus was hij blijven staan! Gezakt voor de stressbestendigheidstest zullen we maar zeggen. Maar daar hebben we wel van geleerd, want de rest van de reis zijn we nergens meer iets of iemand vergeten!

Aan boord gekomen bleken met bijna een uur vertraging te vertrekken….geen fijn vooruitzicht met zo’n lange vlucht voor de boeg, en het was ook nog eens snikheet in het vliegtuig! Gelukkig viel het uiteindelijk mee en vertrokken we zo’n drie kwartier na de geplande tijd. Een andere tegenvaller was dat we maar één babywiegje ter beschikking hadden; we zouden dus steeds 1 baby op schoot moeten houden tijdens de vlucht… Met de stewardessen zochten we een oplossing en gelukkig bleek een stoel achter ons vrij te zijn! Daar konden we de maxi-cosi op zetten, dus gelukkig toch een eigen plaats voor zowel Tom als Kristel!

We waren trouwens erg populair bij de stewardessen, ze kwamen in het begin allemaal al even kijken naar alle kinderen. Tijdens de vlucht ging alles erg goed; Tom en Kristel sliepen veel en huilden bijna niet. Leon en Menno hebben lief gespeeld en luisterden (redelijk) goed. Ze moesten wel wat energie kwijt natuurlijk dus af en toe stuiterden ze wel rond, maar we hielden ze bij ons in de buurt en er was meer één keer iemand die klaagde dat ze (in hun spel) te veel lawaai maakten. Niet slecht hoor, voor een vlucht van elf uur! Hoogtepunt voor Leon en Menno was wel dat ze een stewardess mochten helpen om lege bekers op te halen, en lekkere chocola kregen als dank!

Uiteindelijk kwamen we ’s avonds om een uur of tien aan in Johannesburg. Daar moesten we wel ver lopen met alle handbagage (daar zijn geen wagentjes) maar Leon en Menno deden het geweldig allebei met hun eigen rugzakjes op! De bagage was allemaal aangekomen en met wat assistentie van een porter konden we vlot naar het busje van het hotel. We pasten er allemaal in en om een uur of elf waren we in onze kamer. Snel naar bed allemaal; Leon en Menno op het stapelbed en Tom en Kristel tussen ons in op 2 tegen elkaar geschoven losse bedden (bij gebrek aan ruimte voor babybedjes ivm alle bagage!).

Na een redelijke nacht (wel koud!) volgde een heerlijk ontbijtbuffet en, nog veel beter, een uurtje lekker in de speeltuin spelen voor Menno en Leon. Om half elf vertrokken we weer in het busje naar het vliegveld. Daar aangekomen bleek alle bagage nu op 1 karretje te passen, als Leon en Menno hun eigen rugzakje en koffertje meenamen, en Simone de tweeling, een tas en een koffer bij zich droeg…..geen probleem! Eerst moesten we tickets voor Tom en Kristel kopen. In de rij kwamen we collega en buurman dokter Waba tegen, dus we voelden ons gelijk al thuis! Het inchecken verliep vlot en ook de security-check leverde geen problemen op, mede door de wat meer relaxte houding van het personeel in Johannesburg vergeleken bij Schiphol waar alles efficiënt moet gaan! Na een voorspoedige vlucht van ruim anderhalf uur landden we op het vliegveld van Umtata, waar we met onze twee auto’s werden opgehaald: één auto voor onszelf en één voor alle bagage. Gelukkig kon Mike, de vriend die ons ophaalde, voor ons boodschappen gaan doen zodat wij gelijk door naar huis konden.

Menno viel tijdens het uur rijden al snel in slaap, maar Leon zat de hele weg plannen te maken over wat hij zou gaan doen als hij thuis was; het voornaamste plan was om snel de zijwieltjes van zijn fiets af te halen en dan naar zijn grote vriend Stefan te gaan om te laten zien dat hij nu los kan fietsen! Uiteindelijk viel hij tien minuten voor aankomst in slaap, en vervolgens konden we hem bijna niet wakker krijgen…!

Rond vier uur op donderdagmiddag kwamen we thuis aan. Natuurlijk kwamen er direct allerlei mensen langs om ons welkom thuis te heten en om de kinderen te zien. Even later werd het al donker (rond half zes) en vooral KOUD! Maar vrijdagochtend toen het zonnetje weer scheen warmden we weer lekker op, en toen hebben Leon en Menno de hele dag heerlijk gespeeld met al hun eigen spullen, samen met hun vriendjes Sazi en Stefan! En ook Tom en Kristel lijken zich al helemaal thuis te voelen!

26 mei [Simone] Drie weken na de geboorte van de tweeling heb ik eindelijk even een momentje (en fut) om wat te schrijven! Op maandagochtend 5 mei na het ontbijt begonnen de eerste weeen, en een paar uurtjes later, om 5 voor 1 en 5 over 1, werden Tom en Kristel al geboren. Heel speciaal om mee te maken, zo'n tweeling-geboorte! Gelukkig is met hen en met mij alles goed en kunnen we volop genieten.

Tom was bij de geboorte al iets groter dan Kristel en groeit nu ook al hard. Hij lijkt in uiterlijk en ook in doen en laten (dus: eten en groeien!) precies op Leon en Menno! Kristel is wat kleiner en fijner en doet het allemaal op haar eigen manier. Ze groeit ook goed, maar wel wat minder hard dan haar broer. Ik geef ze allebei volledig borstvoeding; het kost wat tijd maar dat heb ik nu toch! Hopelijk kan ik er lang mee doorgaan, wanr wat extra antistoffen kunnen ze waarschijnlijk straks goed gebruiken op het Afrikaanse platteland

Leon en Menno zijn helemaal weg van hun nieuwe broertje en zusje. Het is handig dat het er twee zijn, zo kunnen ze allebei tegelijk met een baby knuffelen, ook na drie weken doen ze dat nog erg graag! Oh, Tom wordt wakker, dus tot zover! Later weer eens meer!!

5 maart [Simone] Nog maar een weekje en dan vertrekken we naar Nederland! Leon en Menno mogen iedere avond een vakje wegstrepen op onze aftekenlijst. Leon vindt het geweldig en heeft er erg veel zin in, en Menno begrijpt er nog niks van volgens mij. Ik ben erg benieuwd hoe ze de lange periode in Nederland zullen vinden; vorig jaar begonnen ze na 2 a 3 weken in Nederland alweer om 'Afrika' te vragen.... Menno loopt hier iedere dag  volmaakt tevreden in zijn eigen wereldje rond te scharrelen, meestal meer buiten dan binnen, dat zal in Nederland wel even aanpassen worden!

De tweeling groeit goed en laat zich aardig gelden, bij voorkeur 's nachts maar ook overdag tijdens het werken kunnen ze zich nog al eens de aandacht opeisen! We weten nog niet of het jongetjes en/of meisjes zijn, dat willen we graag een verrassing houden. Met het oude echo-apparaat hier hebben we ook nog niets 'per ongeluk' voorbij zien komen, maar we weten natuurlijk niet of dat met de scherpe echo-beelden in Nederland straks zo blijft! We zijn al een heel eind met mogelijke (combinaties van) namen. Als volgende week mijn verlof begint en we naar Nederland komen ga ik me ook maar eens met de 'baby-uitzet' bezighouden; hier in huis hebben we alleen nog gezorgd dat er twee babybedjes en een pak kleine luiers klaar staan!

8 december 2007 [Simone]Afgelopen woensdag hebben we met alle Nederlanders en een 'Oefenbelg' (Zuidafrikaanse collega Chad; heeft Belgische ouders!) Sinterklaas gevierd! 's Ochtends om vijf uur waren Leon en Menno al wakker, want vooral Leon was erg benieuwd of Zwarte Piet een kadootje in zijn schoen had gebracht. Die had hij met een mooie tekening erin precies onder onze schoorsteen gezet.En, gelukkig maar, hij was inderdaad geweest en had voor allebei de boeven een stuiterbal en een zakje chocolade-euro's in hun schoen gestopt..... groot feest! 's Avonds na het eten werd er hard op de deur gebonst en een hand pepernoten naar binnen gegooid. Dit maakte diepe indruk op Leon (hij heeft het er nog dagelijks over!) maar hij durfde wel te gaan kijken, en vond geen Piet meer, maar wel een heleboel kado's! Er zaten ook een heleboel gedichten bij en heel veel Sinterklaas-snoepgoed, dus een geslaagde avond! Dank u Sinterklaasje!

De tweeling laat zich tegenwoordig al aardig voelen! De zwangerschap is nu bijna op de helft, en ik voel me gelukkig een stuk beter dan in het begin. Ik lust alles weer en ben niet meer zo moe, al ga ik nog steeds vroeg naar bed (maar sta dus ook regelmatig voor zessen alweer naast m'n bed, dus dat mag ook wel toch?!). Mijn buik groeit aardig maar zit nog niet echt in de weg gelukkig. Mijn werk draait vooralsnog gewoon door, al zal ik vanaf januari de diensten in een iets ander schema draaien, zodat ik geen drie nachtdiensten meer achter elkaar hoef te doen.. (dat doen we normaal met weekenddienst van vrijdag tot maandag; meestal is het redelijk te doen, maar garantie heb je nooit..!). Ik zal wel zien hoe lang ik het volhoud! In ieder geval vliegen we op 12 maart naar Nederland, dus bij ruim zeven maanden zwangerschap. Leon zal een paar maanden naar de Willem-Alexanderschool gaan, en Menno is ingeschreven voor de peuterspeelzaal!

11 juli 2007 [Simone]

Twee jochies met zwarte handjes, voetjes en snoetjes, bruine armen en benen en witte buikjes en witte haren met wat rode (Leon; tomatenketchup) en gele (Menno; vla) strepen erin: zo zetten we Leon en Menno iedere avond in bad! Na wat boenen komen ze er dan redelijk wit en schoon weer uit, al hebben we het schrobben op Leons voeten nu toch maar opgegeven: hopeloos!
Ze hebben het allebei nog steeds erg naar hun zin hier. De vervanging van oppas Vicky door nieuwe oppas Ntomboxolo verliep vrij soepel, al vraagt Leon nog wel eens om Vicky en haar 6 maanden oude zoontje Bulela. Gelukkig komen ze nog wel af en toe langs!
Voordat we op vakantie naar Nederland gingen, dachten we dat Leon na terugkomst hier wel zou gaan zeuren om weer naar Nederland te gaan, maar dat blijkt helemaal niet zo te zijn! Wel vraagt hij naar mensen uit Nederland, maar die moeten dan maar hier komen (en vooral veel hagelslag meenemen). Leon was erg blij om weer thuis te zijn. Ons huis is voor hem het echte “Afrika”. Toen we vlak na terugkomst bij buren Willy en Marlene waren, wilde Leon plots naar ons huis, want hij moest naar de wc, en hij wilde “in Afrika poepen”!
Menno wordt ook al een flinke knul. Hij is anderhalf jaar en net als Leon groot en zwaar voor zijn leeftijd. Hij scharrelt lekker rond, en is gek op alles met wielen. Verder leest hij graag boekjes: als ik zelf wat zit te lezen kruipt hij op schoot, duwt net zo lang mijn boek weg totdat ik het maar opgeef en gaat dan samen met me lekker zitten lezen. Maar ook in zijn eentje in een boekje kijken vindt hij heerlijk. Leuk om te zien – Leon vond daar nooit de rust voor op die leeftijd!
Leon gaat iedere ochtend om 8 uur naar de “preschool”, de kleuterschool. Dat vindt hij geweldig. Hij neemt een rugzakje mee met een koekje erin, en wat speelgoed. Om tien uur krijgen ze allemaal wat brood (met jam of pindakaas) en fruit, en om twaalf uur is het afgelopen en komt hij weer naar huis. ’s Middags blijft er meestal een vriendje spelen. Momenteel is er een vakantie van twee weken. Eerst vond Leon dat maar niks, maar hij heeft nu wat vriendjes gemaakt met kinderen van ander ziekenhuispersoneel, die normaal ergens anders wonen maar nu tijdens de vakantie bij hun moeder op het ziekenhuisterrein slapen. Die kinderen zijn wat ouder dan hij, maar ze spelen leuk samen, en ze vinden al het speelgoed dat we hebben ook prachtig, al zijn ze deze week ook steeds buiten de buurt onveilig aan het maken. Vandaag vroeg Ntomboxolo aan Leon of hij niet met Menno wilde blijven spelen, maar nee, zei Leon, hij wilde met de “big guys” spelen! Menno hobbelt overigens ook zo met ze mee als hij de kans krijgt.
Er is deze week een tweede speeltoestel op het ziekenhuisterrein gebouwd, één met een glijbaan. Alle kinderen zijn er helemaal weg van, continu zijn ze erop bezig en alle manieren om naar beneden te glijden zijn al uitgeprobeerd. Heerlijk om kinderen zo te zien spelen, en onvoorstelbaar dat ze dat hier eigenlijk niet kennen; zelfs bij de scholen staan geen speeltoestellen…in Nederland zijn minstens drie achtertuinen in een straat omgebouwd tot speeltuin, om van de “echte” speeltuintjes nog maar niet te spreken….
Leon begint een echte kleuter te worden. Hij is steeds meer voor rede vatbaar (helaas nog niet altijd!) en kan nu lang zoet zijn met kleuren, boekjes lezen enzovoorts. Hij breidt z’n woordenschat van zowel Nederlands, Engels als Xhosa nu snel uit en hij weet hij feilloos tegen wie hij welke taal moet spreken.
Menno begint ook steeds meer woordjes te zeggen, maar na zijn eerste Engelse woordje “Go!” houdt hij het nu nog bij Nederlands (of misschien herkennen wij de Xhosa-woordjes gewoon niet!). Hij is verder een echte deugniet; hij weet precies hoe hij Leon op de kast kan krijgen, en hij schaterlacht van plezier als dat lukt. Hij is normaal vrij makkelijk, maar als hij eenmaal iets in zijn hoofd heeft, dan krijg je het er niet zomaar uit…. Dat belooft nog wat voor als hij straks 2 gaat worden….. afijn, we houden jullie op de hoogte!

14 januari 2007 [Simone]

Hier ook weer eens een "update" over onze jochies!

Het gaat met allebei nog steeds prima; Leon is in oktober drie jaat geworden en Menno vierde op 18 december zijn eerste verjaardag. Hoe hij dat vierde? Nou, door zijn eerste stapjes te zetten! Nu een paar weken later loopt hij inmiddels als een kievit op flinke O-benen (van wie zou hij het hebben?!). Hij gaat altijd lekker zijn gangetje en heeft een opgeruimd karakter: geef hem een bezem en hij is minstens een half uur zoet en het hele huis wordt onder handen genomen! En af en toe komt hij even lekker aandacht vragen en spelen en lachen, om daarna weer verder te bezemen of achter een bal aan te zitten. Hij groeit nog steeds goed, alle eten en drinken gaat er goed in en ook 's nachts eist hij zijn flesje melk nog bijna altijd op. Sinds kort is hij van onze slaapkamer naar Leons kamer verhuisd, dat vinden ze allebei erg gezellig. Leon slaapt gelukkig lekker door als Menno wakker wordt of mompelt hooguit iets. Alleen 's ochtends is het feest want Menno wordt altijd errug vroeg wakker (zo tussen vijf en zes; als het echt heel erg mee zit kwart over zes), en als we hem dan niet snel ophalen om bij ons in bed nog even een beetje te dutten dan wordt Leon ook wakker en dan zijn ze niet meer te houden! Maar goed, het is hier zomer en het vroege opstaan went vanzelf!

Leon is in november een paar keer naar de "pre-school" geweest; ze wilden graag dat hij kwam al is hij eigenlijk nog te klein. Dat ging eerst maar matig omdat hij gewoon zijn eigen gang ging en af en toe weg ging en dan bij domineesvrouw Marlene snoepjes ging vragen, of even bij Milja buurten (die wonen allemaal op het missieterrein waar de preschool gehouden wordt). Maar nadat we hem hadden gezegd dat dat niet de bedoeling was en ook tegen de juffrouw hadden gezegd dat ze hem gewoon aan moet pakken als dat nodig is, ging het beter. Maar helaas voor Leon brak 20 november de vakantie al aan, en die duurde een kleine twee maanden. Aanstaande woensdag (de 17e) beginnen ze weer, dus dan zal Leon daar ook weer iedere ochtend van de partij zijn. Dat zal hij heerlijk vinden want hij doet niets liever dan met andere kindertjes spelen!

September 2006, Onze twee kaaskoppies vermaken zich best hier in Afrika, en ze houden ons aardig bezig. Menno is nu bijna negen maanden oud en doet verwoede pogingen om zichzelf te verplaatsen. Hij gaat zelf al in de kruiphouding zitten maar heeft nog niet in de gaten wat hij dan moet doen om vooruit te komen… Waarschijnlijk heeft hij het binnenkort wel in de gaten en dan is het weer even gedaan met onze rust! Hij is al net zo’n grote beer als Leon en geniet op z’n gemakkie van het leven. Hij lijkt wat rustiger van aard dan de altijd maar bezige Leon. Je kan hem gerust een tijd neerzetten met wat speeltjes en dan vermaakt hij zichzelf wel, iets wat Leon eigenlijk nooit langer dan een minuut of drie volhield! Menno begint nu ook verschillende geluidjes te maken en hij vindt “kiekeboe” doen en in de spiegel naar zichzelf kijken helemaal geweldig. Hij is ook gek op Vicky, door wie hij zich overdag lekker laat verwennen. Hij gaat mee naar de markt om haar worstjes te verkopen en krijgt dan natuurlijk heel wat aandacht van Jan en alleman. Meestal vindt hij dat wel goed,maar als hij er geen zin in heeft dan laat ie het wel even horen! ’s Avonds gaat hij tegenwoordig samen met Leon in het grote bad, en dat is dikke pret. Menno volgt vol bewondering wat zijn grote broer allemaal uitspookt; dat wordt nog wat als hij zelf mee kan gaan doen! Leon vindt het ook wel gezellig met z’n broertje. Soms kan hij zich wat jaloers gedragen en steeds Menno’s speelgoed afpakken, maar als Menno er niet is dan is het toch ook niet leuk en moeten we hem maar gaan halen. Leon gaat steeds meer kletsen in de diverse talen, en iedereen die kinderen in die leeftijd heeft weet wel hoe verrassend ze soms uit de hoek kunnen komen. Voorbeeldje; ’s ochtends voor de kledingkast: “Leon, wat wil je aan vandaag?” Leon: “De televisie!”. Verder liep hij vandaag “Lang zal ze leven” te zingen, maar met een alternatieve tekst voor “In de gloria”: “In de chocola, in de chocola….hoera!”. Hij praat nog steeds vooral Nederlands, daarnaast Engels, en ook steeds meer woordjes Xhosa. Het is echt verbazingwekkend hoe zo’n kind feilloos lijkt te weten welke taal het tegen wie moet spreken. Zelfs toen hij pas van iemand die Engels sprak wat kreeg en ik in het Nederlands tegen hem zei “Zeg maar Dankjewel” zei hij braaf “Thank you!”. In het Engels kan hij nog niet echt zinnen maken, maar dat weerhoudt hem er niet van om dat toch te proberen. Ongeveer twee van de vijf woorden zijn dan te volgen en de overige woorden verzint hij zelf; die klinken dan trouwens wel Engels. Laatst stond hij bij Mdumbi lekker een tijdje in het “Engels” tegen iemand aan te praten, die het leuk meespeelde, om vervolgens trots bij ons te komen melden: “ Mamma, Leon práten met mevrouw!”. Verder kan hij niet wachten om naar de kleuterschool (op het missieterrein bij ons vlakbij) te mogen. Af en toe ontsnapt hij ons al en rent dan hard naar beneden en gaat in de kleuterschool lekker zitten spelen. Laatst kwam ik hem achterna na een paar minuten en toen ik aankwam stonden alle kinderen netjes in een rij naast elkaar te zingen, en Leon stond er als een dirigent voor…. Meestal mag hij wel een tijdje blijven van de juffrouw, maar de officiële leeftijd is vanaf vier jaar, dus hij moet nog even geduld hebben aangezien hij binnenkort eerst nog drie moet worden!